Rozdział 8

- Przyjechałam tutaj, aby wszystko przemyśleć, a zamiast tego przypiekłam plecy. - żaliłam się Weronice, która smarowała mi plecy balsamem. Cholernie piekło!

- W końcu jesteś w Hiszpanii moja droga! A poza tym nie przyjechałaś na dwa dni, no nie? Sama mówiłaś, że zostajesz na cały tydzień, a jak kocha to poczeka. - pocieszała Weronika.

Ale czy kocha? Czy poczeka? Nie wiem tego.

- Oj Weruś, to nie jest takie proste jak ci się wydaje. Najchętniej to bym tu została na zawsze.

- Przecież możesz. Za dwa tygodnie wakacje.

„ Rzeczywiście wakacje już niedługo, a ciocia nigdzie się nie wybiera. Mogłabym przyjechać. „ - do głowy wpadło mi od razu mnóstwo myśli.

- Poczekaj, zaraz wrócę. - zerwałam się z łóżka ignorując piekący ból.

- Czekaj!!!!! Two....

Jej głos przerwał głośny duden i mój jęk.

- Izka! Żyjesz?! - Weronika biegła po schodach w moją stronę, a ja leżałam pod ścianą.

- Chciałam ci powiedzieć, że twojej cioci nie ma w domu.

- Nie mogłaś mi tego powiedzieć zanim jebnęłam w ścianę?

- Ku*wa, krew ci leci z nosa. Chodź do łazienki. Jak ty to zrobiłaś?? - dopytywała Weronika ciągnąc mnie za rękę.

- Zbiegłam po schodach i nie wyrobiłam na zakręcie. Ściana stanęła mi na drodze. - tłumaczyłam myjąc twarz.

- Dobrze, że nie złamałaś nosa. Nie boli cię głowa? - pytała zaniepokojona.

- Nie, wszystko dobrze. - powiedziałam wychodząc z łazienki.

Spojrzałam na ścianę przed nami i wbiło mnie w ziemię. Stałam tak bez ruchu, a obok mnie pojawiła się Weronika, którą również zamurowało. Nagle wybuchłam śmiechem, blondyna zrobiła to samo co ja. Naszym powodem śmiechu była ściana, a dokładniej dziura wielkości pięści w tej ścianie...

- Jak my to zamaskujemy? - zwróciłam się do Weroniki.

- Plasteliną? - odpowiedział pytaniem i znów wybuchłyśmy śmiechem.

- Dobra, uspokój się już! - zaczynam panikować. - Musimy coś wymyślić zanim wróci ciocia.

W tym momencie otworzyły się drzwi. Błagalnym wzrokiem spojrzałam na przyjaciółkę, na co ona złapała mnie za ramię i we dwie oparłyśmy się o ścianę zakrywając tym samym ten drobny ubytek tynku.

- Cześć dziewczynki, chodźcie pomóżcie mi z tymi zakupami. No...nie stójcie tak, weźcie te torby. - obdarzyła nas szczerym uśmiechem ciocia Asia niczego nieświadoma.

My nadal stałyśmy pod tą ścianą jak dwie głupie szczerząc zęby.

- Iza, chodź. Weź to i zanieś do kuchni. - przywołała mnie ruchem ręki ciocia.

Bez większego entuzjazmu oderwałam się od ściany i wolnym krokiem podążyłam po zakupy. Przejęłam torby i już miałam odejść gdy ciocia mnie zatrzymała i zaczęła uważnie przyglądać się mojej twarzy.

- Dziecko drogie! Coś ty robiła. Nos masz jak kartofel. - krzyknęła przerażona.

Bezwiednie złapałam się za nos i wymamrotałam:

- Miałam małą przygodę ze ścianą...i chyba ściana ucierpiała bardziej niż ja. - wskazałam ręką na Weronikę na co to podeszła do mnie odsłaniając dziurę.

- Chodź do kuchni. Przyłożę ci lodu, zanim zrobi się całkiem fioletowy, a ścianą się nie przejmuj. - powiedziała uspokajającym głosem ciocia Asia.

Kiedy siedziałam już z lodem przytkniętym do nosa, ciocia krzątała się po kuchni szukając czegoś w szafkach.

- Tylko was zostawić same w domu to już ściany się sypią, a nosy puchną. Gorzej niż dzieci. Co ty właściwie chciałaś zrobić? - zapytała rozbawiona .

- Chciałam spytać czy przyjmiesz mnie tu na wakacje? - zapytałam robiąc minę kota ze Shreka.

- Oczywiście, że tak, tylko najpierw kupie kaski na głowy. - powiedziała dusząc śmiech ciocia.

Myślałam, że będzie gorzej, ale jak już mówiłam mam zajebistą ciocię.