Rozdział 12

Do domu dotarłyśmy grubo po północy. Wszyscy już spali oprócz cioci, która na nas czekała.

- Przepraszamy, że tak późno, ale jakoś tak wyszło..- zaczęłam się tłumaczyć.

- Nic się nie stało ważne, że już jesteście. Co to byli za chłopcy, których widziałam przed domem?

Oczywiście, bez wywiadu się nie obędzie.

- Alex i Dawid. - odpowiedziałam.

- To bardzo mili chłopcy..naprawdę. - dopowiedział Weronika.

- Iza, dziecko drogie, a czy ten Alex ma mamę Polkę i ojca Hiszpana? - zapytała ciocia.

- Tak, dokładnie, a skąd ciocia wie?

- Jego mama jest moją przyjaciółką, a Alexa znam od pieluch. Dobry z niego chłopak, ale Dawida nie znam.. - a było już tak pięknie.

- Dawid to mój przyjaciel ze szkoły z Polski.

- Bardzo miły chłopak. - dodała Wera.

- Nie wątpię. Dobrze idźcie już do pokoju już późno.

Równocześnie wpadłyśmy do mojego pokoju.

- Muszę ci coś powiedzieć. - powiedziałyśmy obie naraz.

- Dobra to równocześnie. - powiedziałam tłumiąc śmiech.

- Mam chłopaka. - znów dwa głosy naraz.

- Dawid? - zapytałam, choć byłam pewna, że to on.

- Alex? - odpowiedziała pytaniem Wera. - Cudownie! Od razu wiedziałam, wiedziałam! Będzie super. - zaczęła piszczeć z radości.

Objęłam ją ramieniem i zaczęłyśmy skakać z radości. Szybko przygotowałyśmy się do spanie i położyłyśmy na łóżku.

- No opowiadaj! Jak było z Dawidem??

Wysłuchałam wszystkiego z najdrobniejszymi szczegółami, a później sama zdałam relację ze spotkania z Alexę.

- Poszliśmy do takiej pięknej zatoki..wiesz jego tata oświadczył się tam jego mamie, było cudownie. Jak on świetnie całuje!

- Dawid też jest niczego sobie. I jest taki romantyczny. Kiedy ty ulotniłaś się z Alexę my poszliśmy na spacer wzdłuż plaży, a później na lody...Było super.

Gadałyśmy tak całą noc dopóki nie zmorzył nas sen. Obudziłyśmy się o 13.30, ale i tak było za wcześnie.

- Izaaa!!!!!! Wstawaj masz gości. Alex przyszedł i Dawid też. - usłyszałam krzyk cioci z dołu.

Zerwałam się z łóżka i wyjrzałam z pokoju. W salonie rzeczywiście siedzieli chłopcy. Wbiegłam do pokoju i zaczęłam skakać po łóżku!

- Wera wstawaj! Wstawaj! Alex z Dawidem siedzą w salonie i na nas czekają! Wstawaj do cholery! - darłam się jej do ucha.

- Co?! Gdzie?! - zaczęła panikować.

Ja zaś weszłam do łazienki i wzięłam szybki prysznic, a później się ubrałam. Celowo robiłam to bardzo wolno bo Weronika stała po drugiej stronie drzwi i waliła w nie pięściami.

- Wyłaź! Izka! Ja też muszę wejść! Wyłaź! - darła się.

- Spokojnie, spokojnie kowboju! - powiedziałam wychodząc z łazienki.

Dziesięć minut później razem z Weroniką schodziłyśmy po schodach.

- Hej śpiochu. - przywitał mnie Alex.

- Cześć. Jak długo czekasz? - zapytałam i pocałowałam go w policzek.

- Oj niedługo, półtorej godziny może dwie. Nie miałem serca, żeby cię obudzić.

- Mogłeś mnie obudzić. Nie obraziłabym się. - mówiąc to poszłam do kuchni przygotować dla nas śniadanie.

A tam czekała na mnie niespodzianka. Na stole leżały talerze i góra pysznych naleśników zrobionych przez moją ciocię.

- Ojej, ciociu dziękuję. Jak pachną. - zachwycałam się. - Ej, chodźcie do kuchni! Ciocia zrobiła naleśniki! - krzyknęłam do salonu.

Wszyscy jak na komendę zebrali się w kuchni.

Po tym pysznym śniadaniu we czwórkę wyszliśmy gdzieś połazić. Weronika z Dawidem od razu się gdzieś zmyli, a ja zostałam sama z Alexę. Szczerze mówiąc było mi to na rękę, nam było na rękę. Ciągle nie mogę do tego przywyknąć i trochę się martwię, nie żeby coś, ale po tym co mnie spotkało z Łukaszem..... Łukasz!! Pff.. to przeszłość, po co go w ogóle wspominam?! To, że on mnie tak traktował, nie znaczy, że każdy chłopak jest taki sam jak on. Nie będę teraz każdego chłopaka oceniać przez pryzmat Łukasza. O nie! Nigdy więcej.

- Alex, musimy porozmawiać.. - zaczęłam choć nie była to prosta rozmowa.

- A o czym chcesz rozmawiać? - zapytał niczego niczego nie świadomy.

- O mnie. O tobie. O nas. O przyszłości. - chciałam się uśmiechnąć, ale na twarzy pojawił mi się tylko krzywy grymas.

- Ojej. A co się stało? - wziął to za żart. Tylko tego mi teraz brakowało.

- Na razie nic się nie stało, ale stanie się. Wakacje już niedługo się kończą, a później ja będę musiała wrócić do Polski skończyć szkołę, a ty zostaniesz tutaj, aby także skończyć szkołę. Jak ty sobie wyobrażasz związek na odległość? - wydusiłam z siebie.

- Po pierwsze wakacje dopiero się zaczęły, więc nie musisz na razie się o to martwić, a reszta twoich problemów.... a co ty myślisz, że ja tak po prostu pozwolę ci stąd odlecieć?? A szkoła? Chodzę do niej już osiemnaście lat.... Kiedyś ją skończę. - powiedział i pocałował mnie.

No to tyle z naszej rozmowy. - pomyślałam – chociaż, może za bardzo histeryzuję.

- Chodź, pójdziemy do mojego ulubionego baru. Podają tam najlepsze ryby! Uwierz mi. - zaproponował Alex.

Nie miałam innego wyjścia jak tylko pójść z nim na te „najlepsze ryby”, ale warto było. Ryby okazały się bardzo smaczne, choć w Polsce zbytnio za nimi nie przepadałam. Później poszliśmy na długi spacer po Hiszpanii, a skończyliśmy na naszej zatoce. „Naszej” jak to fajnie brzmi. Legalnie nie jest nasz, ponieważ nie kupiliśmy jej, ale nikt oprócz mnie, Alexa i jego rodziny o niej nie wiem, więc tak jakby jest nasza.

- O czym myślisz? - zapytał nagle Alex.

- Myślę o tej zatoce. Kocham to miejsce. - odpowiedziałam.

- A ja myślałem, że kochasz tylko mnie. - udawał smutnego.

- No oczywiście, że kocham tylko ciebie głuptasie. - powiedziałam ze śmiechem na co on po raz kolejny tego dnia mnie pocałował.

„Mogłabym się do tego przyzwyczaić” - pomyślałam i odwzajemniłam pocałunek.


                                                ***
Twórczość Jabłka w Kropki i Marchewki w Paski: Ubóstwiamy ciocię Asię, mimo, że nie istnieje - przynajmniej my takiej nie znam, a chciałabyśmy mieć. Nie znaczy to jednak, że nie mamy super cioć, które są nawet lepsze od cioci Asi i rozumieją, że w niektórych momentach musiałyśmy dodać brzydkie słowa. Kochane ciocie, mamy nadzieję, że nie doniesiecie o tym naszym mamą. Lovciamy was .